Chrystus

Nie skarżę się, mój Ojcze, nie skarżę się, mój Panie, I żeś dał sercu memu to smutne miłowanie.   Nie skarżę się, mój Ojcze, że tak samotnie chodzę, Żem się już wielce znużył na tej ciernistej drodze.   Obchodzę chaty z wieścią: "zbliża się, z łaski nieba". A ludzie mówią: "Z Bogiem..." I dają kromkę chleba.   Czyli są słowa moje tak bardzo niepojęte? Nie widzą, że się zbliża Królestwo Twoje święte.   Nie widzą, że niebiosa rozwarły się narodom, Nie wierzą, choć im prawdę z radością i z pogodą...   Lecz się nie skarżę, Panie, że tak strapiony chodzę, Że nie ma, nie ma kresu ciernistej mojej drodze.   Ptaszkowie mają gniazdka i liszki mają schowy, I tylko Syn Człowieczy nie ma gdzie skłonić głowy.   Lecz to nie skarga, Panie... Spraw jen w bliskim cudzie, Iżby mnie zrozumieli ci dobrzy, cisi ludzie.