Oda do ciemności

O ciemności nieprzenikniona! Zstąp z cokołu w dom mój, Naznacz swym piętnem, Moje, jakże marne członki.   O ciemności wszechobecna! Do nóg Twych padam, Obejmij wrogim płaszczem Moje myśli wciąż nie umarłe.   O ciemności potępiona! Zaklinam Cię wezwaniem, Otumań, zmiażdż, wyrwij Moje serce nieposłuszne.   O ciemności gromowładna! Błagalnie ręce wznoszę, Ciśnij z jadem czarną strzałę, Bym więcej nie ujrzał świtu.