07 stycznia 2003

Przede mną kolejny zakręt życia. Czai się tam ciemność niewiadomej. Dzielą mnie od niego dwa, trzy, najwyżej cztery kroki. Stoję niezdecydowana. Wpatruję się szeroko rozwartymi oczami w mrok, starając
się wzrokiem odgadnąć tajemnice w nim ukryte. Obawa przed nieznanym i nienazwanym podpełza do serca. Oglądam się za siebie...

Za mną krajobraz ukształtowany przez czas miniony. Łąki słoneczne. Polany radości ukryte wśród drzew. Cieniste doliny smutku. Rzeka czasu straconego.
Stoki gór z drzewami powalonymi przez wichry rozpaczy. I ostoje spokoju. I pola jałowego czekania.
Za mną to co znane, życie moje...

W zagłębieniu dłoni światełko twojego uśmiechu. Jego drżący blask rozświetla lekko mrok, ciepło przenika do wnętrza dłoni. Ogarnia mnie całą Kurczowo zaciskam na nim palce. Czuję uderzenie serca, które bić już nie powinno, naznaczone bliznami bólu. Budzi się we mnie chęć poznania nienazwanego. Pragnienie spełnienia. Robię krok do przodu. Drugi, trzeci...

Gdzieś z daleka dobieg mnie krakanie wron. Kołują nad horyzontem, znacząc czarnymi kleksami niebo, blednące od świtu. Ich krzyki brzmią jak ostrzeżenie, zapowiedź nieszczęścia. Zatrzymuję się w pół kroku. Obawa ponownie ogarnia moje serce. Drżę. Nie wiem, czy to strach, czy chłód poranka wywołuje to drżenie...

Rozwieram zaciśnięte kurczowo palce. Światełko twojego uśmiechu w zagłębieniu dłoni pulsuje w rytm uderzeń mojego serca. Coraz mocniejszych. Drżenie ustaje. Prostuję pochylone plecy. Przede mną zakręt życia, z pustą przestrzenią, którą dopiero kształtować będę. Muszę zrobić ostatni krok, by pokonać dzielącą mnie od niego odległość...

I stało się. Ostatni krok . Pierwsze różowe blaski nowego dnia zalewają przestrzeń, wstępuję w to migotliwe świtało, przenikające ciemność za zakrętem. Oczy szeroko rozwarte szukają twojego spojrzenia. Pragnę poczuć ciepło twoich dłoni. Pragnę usłyszeć bicie twojego serca. Pragnę szczęścia ogarniającego mnie całą...