14 czerwca 2003

Cicha i głucha noc – nikogo nie ma, nikt nie krzyczy nie kłóci się – gdzie są ludzie, gdzie?
Gdzie Ci wszyscy co za dnia wyczekują na kogoś w bramie kamienicy...
Nie ma nikogo nikt nie uśmiecha się nie otrze się o ubranie nie powie przepraszam.
Gdzie Ci wszyscy zapracowani ludzie – gdzie oni są...
Dookoła mnie tylko cicha noc tylko ona okryje mnie swoim płaszczem.
Zapamiętałam coś co przydarzyło mi się jakiś czas temu i właśnie w tej chwili powróciło to wszystko.
Jedna łza za drugą malowały rysy żalu na policzkach. Gwiazdy na niebie uśmiechały się swym blaskiem rozświetlając ciemność.
Historia, która spowodowała łzy to samotność. Tak wiele było za mną – wtedy chyba byłam nie raczej na pewno byłam inną osobą a czy dziś potrafię przypomnieć sobie siebie z dawnych lat...?

Wspomnienia jednej nocy potrafią tak wiele zdziałać.
Pamiętam dobrze jak to było gdy budziłeś się obok mnie jak Twoje ciało znajdowało się
w krainie snów. Co noc moje oczy oglądały zakamarki śpiącego ciała jak dłonie moje gładziły aksamitną skórę.
W Twoim śnie byłeś jak Anioł spokojny. Każde Twoje drżenie zbudziło mnie.
Nie raz uśmiechałeś się przez sen i szeptałeś kilka słów. Tak chciałam aby nigdy nie nastał dzień, żeby zawsze była ta noc gdy będziemy sami - sami wtuleni w siebie...

Gdy zegar wybijał godzinę za godziną, Ty przekręcałeś się na drugi bok, Twój oddech rozgrzewał ciało me. Wyszeptałeś kilka słów, spojrzałeś i Twoje powieki opadły – jesteś w odległej krainie snów.
Delikatnie przykryła Cię noc swoją tajemniczością.
Pamiętam jak chciałam zostać tą krainą gdzie byłeś taki szczęśliwy i uśmiechnięty.
Gdy siedzę teraz o północy wśród gwiazd przypominam sobie te chwile – ale kiedy to było ehh...?

To wszystko tak bliskie sercu memu ale jednocześnie tak odległe...
Powtarzałam – Nie bój się utulę Cię do snu, przytulę i pocałunkiem na dobranoc pożegnam wspomnienia.
Już nie musisz obawiać się mnie – już nie, nie, nie...
Za dnia nie będzie już mnie i moich wspomnień.